nōmen
wīta wītae f
wīta : nom./voc. singular
wītā : abl. singular
- 1
a fine; an amercement; a mulct (a pecuniary penalty)
= multa
- 2
a vendetta, a feud
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- witta, wȳta
- gen
- wittae, wītae, wȳtae
- f
- wīta, wȳta
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | witta, wīta, wȳta | wittae, wītae, wȳtae |
| acc | wittam, wītam, wȳtam | wittās, wītās, wȳtās |
| gen | wittae, wītae, wȳtae | wittārum, wītārum, wȳtārum |
| dat | wittae, wītae, wȳtae | wittīs, wītīs, wȳtīs |
| abl | wittā, wītā, wȳtā | wittīs, wītīs, wȳtīs |
| voc | witta, wīta, wȳta | wittae, wītae, wȳtae |