nōmen
vindicta vindictae f
vindicta : nom./voc. singular
vindictā : abl. singular
- 1
ceremonial staff used in manumission
= festūca
- 2
punishment, vengeance
= vindicātiō= poena= supplicium= pūnītiō= mercēs= pretium= animadversus= malum
- 3
redress, satisfaction
- 4
a means of vindication
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- gen
- vindictae
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | vindicta | vindictae |
| acc | vindictam | vindictās |
| gen | vindictae | vindictārum |
| dat | vindictae | vindictīs |
| abl | vindictā | vindictīs |
| voc | vindicta | vindictae |