nōmen
tumultus tumultūs m
tumultus : nom./voc. singular
tumultūs : nom./acc./voc. plural
tumultūs : gen. singular
- 1
an uproar; bustle, violent commotion, disturbance, tumult; turmoil, panic
= concursus= inquiētūdō= cōnsternātiō= mōtus= turba= fragor= convīcium ↔ ōtium↔ pāx↔ quiēs
- 2
a storm, tempest, thunderclap
= hiems= procella= tempestās ↔ tranquillum
- 3
a sudden outbreak of violence or an impending war; civil war; insurrection, riot, rebellion, sedition, tumult
- 4
disturbance, disquietude, agitation; excitement, anxiety; fear, panic
- 5
confusion, muddle, disorder
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- gen
- tumultūs
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | tumultus | tumultūs |
| acc | tumultum | tumultūs |
| gen | tumultūs | tumultuum |
| dat | tumultuī | tumultibus |
| abl | tumultū | tumultibus |
| voc | tumultus | tumultūs |