verbum · sēmidēpōnēns
soleō -ēre, -uī or solitus sum
solitum : acc. Supine
- 1
to be accustomed, used to, in the habit of
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- soleō
- perfectum āctīvum
- solitus sum, soluī
indicātīvus āctīvum
| praesēns | imperfectum | perfectum | plūsquamperf. | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sing | soleō | solēbam | solitus sum, soluī | solitus eram, solueram |
| 2 sing | solēs | solēbās | solitus es, soluistī | solitus erās, soluerās |
| 3 sing | solet | solēbat | solitus est, soluit | solitus erat, soluerat |
| 1 plūr | solēmus | solēbāmus | solitī sumus, soluimus | solitī erāmus, soluerāmus |
| 2 plūr | solētis | solēbātis | solitī estis, soluistis | solitī erātis, soluerātis |
| 3 plūr | solent | solēbant | solitī sunt, soluēre, soluērunt | solitī erant, soluerant |
coniūnctīvus āctīvum
| praesēns | imperfectum | perfectum | plūsquamperf. | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sing | soleam | solērem | solitus sim, soluerim | solitus essem, soluissem |
| 2 sing | soleās | solērēs | solitus sīs, soluerīs | solitus essēs, soluissēs |
| 3 sing | soleat | solēret | solitus sit, soluerit | solitus esset, soluisset |
| 1 plūr | soleāmus | solērēmus | solitī sīmus, soluerīmus | solitī essēmus, soluissēmus |
| 2 plūr | soleātis | solērētis | solitī sītis, soluerītis | solitī essētis, soluissētis |
| 3 plūr | soleant | solērent | solitī sint, soluerint | solitī essent, soluissent |
īnfīnītīvus
- praesēns āctīvum
- solēre
- praesēns passīvum
- —
- praesēns
- solēre
- perfectum āctīvum
- solitum esse, soluisse
- perfectum passīvum
- —
gerundium
- acc
- solendum
- gen
- solendī
- dat
- solendō
- abl
- solendō
supīnum
- acc
- solitum
- abl
- solitū
- solitum
participium praesēns āctīvum
- solēns
participium perfectum āctīvum
- solitus