adiectīvum
repēns -entis
repente : abl. singular
- 1
sudden, unexpected
- 2
recent, fresh
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- repente, repēns
- gen
- repentis
dēclīnātiō
| sing | plūr | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| m | f | n | m | f | n | |
| nōm | repēns | repēns | repēns | repentēs | repentēs | repentia |
| acc | repentem | repentem | repēns | repentēs, repentīs | repentēs, repentīs | repentia |
| gen | repentis | repentis | repentis | repentium | repentium | repentium |
| dat | repentī | repentī | repentī | repentibus | repentibus | repentibus |
| abl | repente, repentī | repente, repentī | repente, repentī | repentibus | repentibus | repentibus |
| voc | repēns | repēns | repēns | repentēs | repentēs | repentia |