Lexicon Latīnum

adiectīvum

pūblicus -a -um

pūblice : voc. singular masculine

  1. 1

    of or belonging to the people, state, or community

    = forēnsis

  2. 2

    public, general

    = forēnsis

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

poublicos, pūblicus
f
poplica, pūblica
n
poplicum, pūblicum

dēclīnātiō

singplūr
mfnmfn
nōmpoplicus, pūblicuspoplica, pūblicapoplicum, pūblicumpoplicī, pūblicīpoplicae, pūblicaepoplica, pūblica
accpoplicum, pūblicumpoplicam, pūblicampoplicum, pūblicumpoplicōs, pūblicōspoplicās, pūblicāspoplica, pūblica
genpoplicī, pūblicīpoplicae, pūblicaepoplicī, pūblicīpoplicōrum, pūblicōrumpoplicārum, pūblicārumpoplicōrum, pūblicōrum
datpoplicō, pūblicōpoplicae, pūblicaepoplicō, pūblicōpoplicīs, pūblicīspoplicīs, pūblicīspoplicīs, pūblicīs
ablpoplicō, pūblicōpoplicā, pūblicāpoplicō, pūblicōpoplicīs, pūblicīspoplicīs, pūblicīspoplicīs, pūblicīs
vocpoplice, pūblicepoplica, pūblicapoplicum, pūblicumpoplicī, pūblicīpoplicae, pūblicaepoplica, pūblica