adiectīvum
praecipuus -a -um
- 1
particular, special
- 2
distinguished, preeminent
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- praecipuē
- f
- praecipua
- n
- praecipuum
dēclīnātiō
| sing | plūr | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| m | f | n | m | f | n | |
| nōm | praecipuus | praecipua | praecipuum | praecipuī | praecipuae | praecipua |
| acc | praecipuum | praecipuam | praecipuum | praecipuōs | praecipuās | praecipua |
| gen | praecipuī | praecipuae | praecipuī | praecipuōrum | praecipuārum | praecipuōrum |
| dat | praecipuō | praecipuae | praecipuō | praecipuīs | praecipuīs | praecipuīs |
| abl | praecipuō | praecipuā | praecipuō | praecipuīs | praecipuīs | praecipuīs |
| voc | praecipue | praecipua | praecipuum | praecipuī | praecipuae | praecipua |