nōmen
obloquium obloquiī n
obloquī : gen. singular
- 1
a contradiction
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- gen
- obloquiī, obloquī
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | obloquium | obloquia |
| acc | obloquium | obloquia |
| gen | obloquiī, obloquī | obloquiōrum |
| dat | obloquiō | obloquiīs |
| abl | obloquiō | obloquiīs |
| voc | obloquium | obloquia |