Lexicon Latīnum

adiectīvum

irritus -a -um

irrite : voc. singular masculine

1
invalid, void, null and void

= inānis= vānus
2
ineffective, useless, irrelevant

= incommodus= inūtilis= ineptus= ingrātus= grātuītus= īnfēlīx ↔ opportūnus↔ commodus↔ habilis↔ idōneus↔ conveniēns↔ ūtilis↔ ūtēnsilis↔ aptus↔ salūber

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

inratus, inritus, irritē
comparātīvus: irritior
superlātīvus: irritissimus
f: inrita, irrita
n: inritum, irritum

dēclīnātiō

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	inritus, irritus	inrita, irrita	inritum, irritum	inritī, irritī	inritae, irritae	inrita, irrita
acc	inritum, irritum	inritam, irritam	inritum, irritum	inritōs, irritōs	inritās, irritās	inrita, irrita
gen	inritī, irritī	inritae, irritae	inritī, irritī	inritōrum, irritōrum	inritārum, irritārum	inritōrum, irritōrum
dat	inritō, irritō	inritae, irritae	inritō, irritō	inritīs, irritīs	inritīs, irritīs	inritīs, irritīs
abl	inritō, irritō	inritā, irritā	inritō, irritō	inritīs, irritīs	inritīs, irritīs	inritīs, irritīs
voc	inrite, irrite	inrita, irrita	inritum, irritum	inritī, irritī	inritae, irritae	inrita, irrita