nōmen
interitus interitūs m
interitus : nom./voc. singular
interitūs : nom./acc./voc. plural
interitūs : gen. singular
- 1
overthrow, fall, annihilation, ruin, destruction, dissolution
= exstīnctiō= perniciēs= pestis= clādēs= vulnus= incommoditās= calamitās= cāsus= īnfortūnium= exitium
- 2
extinction
- 3
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- gen
- interitūs
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | interitus | interitūs |
| acc | interitum | interitūs |
| gen | interitūs | interituum |
| dat | interituī | interitibus |
| abl | interitū | interitibus |
| voc | interitus | interitūs |