Lexicon Latīnum

verbum

dēstituō -ere, -ī, dēstitūtum

1
to fix or set in position; to place

= pono= collocō= statuo= sisto= figo= constituo
2
to leave alone, forsake, abandon or desert

= dēserō= relinquō= omittō= dēdō= concēdō= dēficiō= oblīvīscor= cēdō= linquō= dēsinō= dissimulō= trādō= addīcō= dīmittō= praetereō= neglegō= pōnō= reddō
3
to delude, deceive, cheat

= dēcipiō= mentior= frūstror= ēlūdō= fallō= fraudō= circumdūcō= circumveniō= indūcō= ingannō

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

dēstituō
perfectum āctīvum: dēstituī

indicātīvus āctīvum

	praesēns	imperfectum	futūrum	perfectum	plūsquamperf.	fut. perfectum
1 sing	dēstituō	dēstituēbam	dēstituam	dēstituī	dēstitueram	dēstituerō
2 sing	dēstituis	dēstituēbās	dēstituēs	dēstituistī	dēstituerās	dēstitueris
3 sing	dēstituit	dēstituēbat	dēstituet	dēstituit	dēstituerat	dēstituerit
1 plūr	dēstituimus	dēstituēbāmus	dēstituēmus	dēstituimus	dēstituerāmus	dēstituerimus
2 plūr	dēstituitis	dēstituēbātis	dēstituētis	dēstituistis	dēstituerātis	dēstitueritis
3 plūr	dēstituunt	dēstituēbant	dēstituent	dēstituēre, dēstituērunt	dēstituerant	dēstituerint

indicātīvus passīvum

	praesēns	imperfectum	futūrum
1 sing	dēstituor	dēstituēbar	dēstituar
2 sing	dēstituere, dēstitueris	dēstituēbāre, dēstituēbāris	dēstituēre, dēstituēris
3 sing	dēstituitur	dēstituēbātur	dēstituētur
1 plūr	dēstituimur	dēstituēbāmur	dēstituēmur
2 plūr	dēstituiminī	dēstituēbāminī	dēstituēminī
3 plūr	dēstituuntur	dēstituēbantur	dēstituentur

perfectum periphrastic: dēstitūtus + present active indicative of sum (periphrastic)
plūsquamperf. periphrastic: dēstitūtus + imperfect active indicative of sum (periphrastic)
fut. perfectum periphrastic: dēstitūtus + future active indicative of sum (periphrastic)

coniūnctīvus āctīvum

	praesēns	imperfectum	perfectum	plūsquamperf.
1 sing	dēstituam	dēstituerem	dēstituerim	dēstituissem
2 sing	dēstituās	dēstituerēs	dēstituerīs	dēstituissēs
3 sing	dēstituat	dēstitueret	dēstituerit	dēstituisset
1 plūr	dēstituāmus	dēstituerēmus	dēstituerīmus	dēstituissēmus
2 plūr	dēstituātis	dēstituerētis	dēstituerītis	dēstituissētis
3 plūr	dēstituant	dēstituerent	dēstituerint	dēstituissent

coniūnctīvus passīvum

	praesēns	imperfectum
1 sing	dēstituar	dēstituerer
2 sing	dēstituāre, dēstituāris	dēstituerēre, dēstituerēris
3 sing	dēstituātur	dēstituerētur
1 plūr	dēstituāmur	dēstituerēmur
2 plūr	dēstituāminī	dēstituerēminī
3 plūr	dēstituantur	dēstituerentur

perfectum periphrastic: dēstitūtus + present active subjunctive of sum (periphrastic)
plūsquamperf. periphrastic: dēstitūtus + imperfect active subjunctive of sum (periphrastic)

imperātīvus āctīvum

	praesēns	futūrum
1 sing	—	—
2 sing	dēstitue	dēstituitō
3 sing	—	dēstituitō
1 plūr	—	—
2 plūr	dēstituite	dēstituitōte
3 plūr	—	dēstituuntō

imperātīvus passīvum

	praesēns	futūrum
1 sing	—	—
2 sing	dēstituere	dēstituitor
3 sing	—	dēstituitor
1 plūr	—	—
2 plūr	dēstituiminī	—
3 plūr	—	dēstituuntor

īnfīnītīvus

praesēns āctīvum: dēstituere
praesēns passīvum: dēstituī
praesēns: dēstituere
futūrum āctīvum: dēstitūtūrum esse
futūrum passīvum: dēstitūtum īrī
perfectum āctīvum: dēstituisse
perfectum āctīvum potential: dēstitūtūrum fuisse (potential)
perfectum passīvum: dēstitūtum esse
perfectum passīvum potential: —
fut. perfectum āctīvum: —
fut. perfectum passīvum: dēstitūtum fore

gerundium

acc: dēstituendum
gen: dēstituendī
dat: dēstituendō
abl: dēstituendō

supīnum

acc: dēstitūtum
abl: dēstitūtū; dēstitūtum

participium praesēns āctīvum dēstituēns

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	dēstituēns	dēstituēns	dēstituēns	dēstituentēs	dēstituentēs	dēstituentia
acc	dēstituentem	dēstituentem	dēstituēns	dēstituentēs, dēstituentīs	dēstituentēs, dēstituentīs	dēstituentia
gen	dēstituentis	dēstituentis	dēstituentis	dēstituentium	dēstituentium	dēstituentium	dēstituentis
dat	dēstituentī	dēstituentī	dēstituentī	dēstituentibus	dēstituentibus	dēstituentibus
abl	dēstituente, dēstituentī	dēstituente, dēstituentī	dēstituente, dēstituentī	dēstituentibus	dēstituentibus	dēstituentibus
voc	dēstituēns	dēstituēns	dēstituēns	dēstituentēs	dēstituentēs	dēstituentia

dēstituēns

participium futūrum āctīvum dēstitūtūrus · dēstitūtūra · dēstitūtūrum

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	dēstitūtūrus	dēstitūtūra	dēstitūtūrum	dēstitūtūrī	dēstitūtūrae	dēstitūtūra
acc	dēstitūtūrum	dēstitūtūram	dēstitūtūrum	dēstitūtūrōs	dēstitūtūrās	dēstitūtūra
gen	dēstitūtūrī	dēstitūtūrae	dēstitūtūrī	dēstitūtūrōrum	dēstitūtūrārum	dēstitūtūrōrum
dat	dēstitūtūrō	dēstitūtūrae	dēstitūtūrō	dēstitūtūrīs	dēstitūtūrīs	dēstitūtūrīs
abl	dēstitūtūrō	dēstitūtūrā	dēstitūtūrō	dēstitūtūrīs	dēstitūtūrīs	dēstitūtūrīs
voc	dēstitūtūre	dēstitūtūra	dēstitūtūrum	dēstitūtūrī	dēstitūtūrae	dēstitūtūra

dēstitūtūrus, dēstitūtūra, dēstitūtūrum

participium futūrum passīvum dēstituendus · dēstituenda · dēstituendum

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	dēstituendus	dēstituenda	dēstituendum	dēstituendī	dēstituendae	dēstituenda
acc	dēstituendum	dēstituendam	dēstituendum	dēstituendōs	dēstituendās	dēstituenda
gen	dēstituendī	dēstituendae	dēstituendī	dēstituendōrum	dēstituendārum	dēstituendōrum
dat	dēstituendō	dēstituendae	dēstituendō	dēstituendīs	dēstituendīs	dēstituendīs
abl	dēstituendō	dēstituendā	dēstituendō	dēstituendīs	dēstituendīs	dēstituendīs
voc	dēstituende	dēstituenda	dēstituendum	dēstituendī	dēstituendae	dēstituenda

dēstituendus, dēstituenda, dēstituendum

participium perfectum passīvum

dēstitūtus