nōmen
dehonestāmentum dehonestāmentī n
- 1
disfigurement, a blemish, disgrace, dishonor
= dēdecus ↔ faciēs↔ pulchritūdō↔ decor↔ decus
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- gen
- dehonestāmentī
- n
- dehonestāmentum
dēclīnātiō
| sing | plūr | |
|---|---|---|
| nōm | dehonestāmentum | dehonestāmenta |
| acc | dehonestāmentum | dehonestāmenta |
| gen | dehonestāmentī | dehonestāmentōrum |
| dat | dehonestāmentō | dehonestāmentīs |
| abl | dehonestāmentō | dehonestāmentīs |
| voc | dehonestāmentum | dehonestāmenta |