verbum

cōnscīscō -ere, cōnscīvī, cōnscītum

1
to approve of, decree, determine, ordain, enact, determine or resolve upon something

= cēnseō= approbō= probō= cēnseō= adnuō= scīscō= sanciō= assentiō
2
to adjudge or decree for oneself, appropriate to oneself
3
to inflict or bring upon oneself

Fōrmae

	praesēns	imperfectum	futūrum	perfectum	plūsquamperf.	fut. perfectum
1 sing	cōnscīscō	cōnscīscēbam	cōnscīscam	cōnsciī, cōnscīvī	cōnscieram, cōnscīveram	cōnscierō, cōnscīverō
2 sing	cōnscīscis	cōnscīscēbās	cōnscīscēs	cōnsciistī, cōnscīvistī	cōnscierās, cōnscīverās	cōnscieris, cōnscīveris
3 sing	cōnscīscit	cōnscīscēbat	cōnscīscet	cōnsciit, cōnscīvit	cōnscierat, cōnscīverat	cōnscierit, cōnscīverit
1 plūr	cōnscīscimus	cōnscīscēbāmus	cōnscīscēmus	cōnsciimus, cōnscīvimus	cōnscierāmus, cōnscīverāmus	cōnscierimus, cōnscīverimus
2 plūr	cōnscīscitis	cōnscīscēbātis	cōnscīscētis	cōnsciistis, cōnscīvistis	cōnscierātis, cōnscīverātis	cōnscieritis, cōnscīveritis
3 plūr	cōnscīscunt	cōnscīscēbant	cōnscīscent	cōnsciēre, cōnsciērunt, cōnscīvēre, cōnscīvērunt	cōnscierant, cōnscīverant	cōnscierint, cōnscīverint

	praesēns	imperfectum	futūrum
1 sing	cōnscīscor	cōnscīscēbar	cōnscīscar
2 sing	cōnscīscere, cōnscīsceris	cōnscīscēbāre, cōnscīscēbāris	cōnscīscēre, cōnscīscēris
3 sing	cōnscīscitur	cōnscīscēbātur	cōnscīscētur
1 plūr	cōnscīscimur	cōnscīscēbāmur	cōnscīscēmur
2 plūr	cōnscīsciminī	cōnscīscēbāminī	cōnscīscēminī
3 plūr	cōnscīscuntur	cōnscīscēbantur	cōnscīscentur

perfectum periphrastic: cōnscītus + present active indicative of sum (periphrastic)
plūsquamperf. periphrastic: cōnscītus + imperfect active indicative of sum (periphrastic)
fut. perfectum periphrastic: cōnscītus + future active indicative of sum (periphrastic)

	praesēns	imperfectum	perfectum	plūsquamperf.
1 sing	cōnscīscam	cōnscīscerem	cōnscierim, cōnscīverim	cōnsciissem, cōnscīvissem
2 sing	cōnscīscās	cōnscīscerēs	cōnscierīs, cōnscīverīs	cōnsciissēs, cōnscīvissēs
3 sing	cōnscīscat	cōnscīsceret	cōnscierit, cōnscīverit	cōnsciisset, cōnscīsset (form-page\|syncope), cōnscīvisset
1 plūr	cōnscīscāmus	cōnscīscerēmus	cōnscierīmus, cōnscīverīmus	cōnsciissēmus, cōnscīvissēmus
2 plūr	cōnscīscātis	cōnscīscerētis	cōnscierītis, cōnscīverītis	cōnsciissētis, cōnscīvissētis
3 plūr	cōnscīscant	cōnscīscerent	cōnscierint, cōnscīverint	cōnsciissent, cōnscīvissent

	praesēns	imperfectum
1 sing	cōnscīscar	cōnscīscerer
2 sing	cōnscīscāre, cōnscīscāris	cōnscīscerēre, cōnscīscerēris
3 sing	cōnscīscātur	cōnscīscerētur
1 plūr	cōnscīscāmur	cōnscīscerēmur
2 plūr	cōnscīscāminī	cōnscīscerēminī
3 plūr	cōnscīscantur	cōnscīscerentur

perfectum periphrastic: cōnscītus + present active subjunctive of sum (periphrastic)
plūsquamperf. periphrastic: cōnscītus + imperfect active subjunctive of sum (periphrastic)

participium praesēns āctīvum cōnscīscēns

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	cōnscīscēns	cōnscīscēns	cōnscīscēns	cōnscīscentēs	cōnscīscentēs	cōnscīscentia
acc	cōnscīscentem	cōnscīscentem	cōnscīscēns	cōnscīscentēs, cōnscīscentīs	cōnscīscentēs, cōnscīscentīs	cōnscīscentia
gen	cōnscīscentis	cōnscīscentis	cōnscīscentis	cōnscīscentium	cōnscīscentium	cōnscīscentium	cōnscīscentis
dat	cōnscīscentī	cōnscīscentī	cōnscīscentī	cōnscīscentibus	cōnscīscentibus	cōnscīscentibus
abl	cōnscīscente, cōnscīscentī	cōnscīscente, cōnscīscentī	cōnscīscente, cōnscīscentī	cōnscīscentibus	cōnscīscentibus	cōnscīscentibus
voc	cōnscīscēns	cōnscīscēns	cōnscīscēns	cōnscīscentēs	cōnscīscentēs	cōnscīscentia

cōnscīscēns

participium futūrum āctīvum cōnscītūrus · cōnscītūra · cōnscītūrum

cōnscītūrus, cōnscītūra, cōnscītūrum

participium futūrum passīvum cōnscīscendus · cōnscīscenda · cōnscīscendum

cōnscīscendus, cōnscīscenda, cōnscīscendum, cōnscīscundus

participium perfectum passīvum cōnscītus · cōnscīta · cōnscītum

cōnscītus, cōnscīta, cōnscītum