Lexicon Latīnum

verbum · intrānsitīvum

conquiēscō -ere, conquiēvī

1
intrāns. to rest

= requiēscō= acquiēscō= quiēscō= conticēscō
2
intrāns. to be inactive

= langueō= vacō= dēsideō= cessō= resideō= iaceō= sileō

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

conquiēscō
perfectum āctīvum: conquiēvī

indicātīvus āctīvum

	praesēns	imperfectum	futūrum	perfectum	plūsquamperf.	fut. perfectum
1 sing	conquiēscō	conquiēscēbam	conquiēscam	conquiēvī	conquiēram, conquiēveram	conquiērō, conquiēverō
2 sing	conquiēscis	conquiēscēbās	conquiēscēs	conquiēstī, conquiēvistī	conquiērās, conquiēverās	conquiēris, conquiēveris
3 sing	conquiēscit	conquiēscēbat	conquiēscet	conquiēt, conquiēvit	conquiērat, conquiēverat	conquiērit, conquiēverit
1 plūr	conquiēscimus	conquiēscēbāmus	conquiēscēmus	conquiēmus, conquiēvimus	conquiērāmus, conquiēverāmus	conquiērimus, conquiēverimus
2 plūr	conquiēscitis	conquiēscēbātis	conquiēscētis	conquiēstis, conquiēvistis	conquiērātis, conquiēverātis	conquiēritis, conquiēveritis
3 plūr	conquiēscunt	conquiēscēbant	conquiēscent	conquiērunt, conquiēvēre, conquiēvērunt	conquiērant, conquiēverant	conquiērint, conquiēverint

coniūnctīvus āctīvum

	praesēns	imperfectum	perfectum	plūsquamperf.
1 sing	conquiēscam	conquiēscerem	conquiērim, conquiēverim	conquiēssem, conquiēvissem
2 sing	conquiēscās	conquiēscerēs	conquiērīs, conquiēverīs	conquiēssēs, conquiēvissēs
3 sing	conquiēscat	conquiēsceret	conquiērit, conquiēverit	conquiēsset, conquiēvisset
1 plūr	conquiēscāmus	conquiēscerēmus	conquiērīmus, conquiēverīmus	conquiēssēmus, conquiēvissēmus
2 plūr	conquiēscātis	conquiēscerētis	conquiērītis, conquiēverītis	conquiēssētis, conquiēvissētis
3 plūr	conquiēscant	conquiēscerent	conquiērint, conquiēverint	conquiēssent, conquiēvissent

imperātīvus āctīvum

	praesēns	futūrum
1 sing	—	—
2 sing	conquiēsce	conquiēscitō
3 sing	—	conquiēscitō
1 plūr	—	—
2 plūr	conquiēscite	conquiēscitōte
3 plūr	—	conquiēscuntō

īnfīnītīvus

praesēns āctīvum: conquiēscere
praesēns passīvum: —
praesēns: conquiēscere
futūrum āctīvum: conquiētūrum esse
futūrum passīvum: —
perfectum āctīvum: conquiēsse, conquiēvisse
perfectum āctīvum potential: conquiētūrum fuisse (potential)
perfectum passīvum: —
perfectum passīvum potential: —

gerundium

acc: conquiēscendum
gen: conquiēscendī
dat: conquiēscendō
abl: conquiēscendō

supīnum

acc: conquiētum
abl: conquiētū; conquiētum

participium praesēns āctīvum conquiēscēns

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	conquiēscēns	conquiēscēns	conquiēscēns	conquiēscentēs	conquiēscentēs	conquiēscentia
acc	conquiēscentem	conquiēscentem	conquiēscēns	conquiēscentēs, conquiēscentīs	conquiēscentēs, conquiēscentīs	conquiēscentia
gen	conquiēscentis	conquiēscentis	conquiēscentis	conquiēscentium	conquiēscentium	conquiēscentium	conquiēscentis
dat	conquiēscentī	conquiēscentī	conquiēscentī	conquiēscentibus	conquiēscentibus	conquiēscentibus
abl	conquiēscente, conquiēscentī	conquiēscente, conquiēscentī	conquiēscente, conquiēscentī	conquiēscentibus	conquiēscentibus	conquiēscentibus
voc	conquiēscēns	conquiēscēns	conquiēscēns	conquiēscentēs	conquiēscentēs	conquiēscentia

conquiēscēns

participium futūrum āctīvum conquiētūrus · conquiētūra · conquiētūrum

	sing			plūr
	m	f	n	m	f	n
nōm	conquiētūrus	conquiētūra	conquiētūrum	conquiētūrī	conquiētūrae	conquiētūra
acc	conquiētūrum	conquiētūram	conquiētūrum	conquiētūrōs	conquiētūrās	conquiētūra
gen	conquiētūrī	conquiētūrae	conquiētūrī	conquiētūrōrum	conquiētūrārum	conquiētūrōrum
dat	conquiētūrō	conquiētūrae	conquiētūrō	conquiētūrīs	conquiētūrīs	conquiētūrīs
abl	conquiētūrō	conquiētūrā	conquiētūrō	conquiētūrīs	conquiētūrīs	conquiētūrīs
voc	conquiētūre	conquiētūra	conquiētūrum	conquiētūrī	conquiētūrae	conquiētūra

conquiētūrus, conquiētūra, conquiētūrum