Lexicon Latīnum

adiectīvum

compos -tis

  1. 1

    having mastery, control, or power over something (coupled with genitive)

    = praevalēns= fortis= potis= validus= potēns= strēnuus= firmus ↔ dēbilis↔ languidus↔ aeger↔ fractus↔ tenuis↔ inops↔ īnfirmus

  2. 2

    sharing (especially in the guilt of something)

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

gen
compotis, conpotis

dēclīnātiō

singplūr
mfnmfn
nōmcompos, conposcompos, conposcompos, conposcompotēs, conpotēscompotēs, conpotēs—, compotia (form-page)
acccompotem, conpotemcompotem, conpotemcompos, conposcompotēs, conpotēs, conpotīscompotēs, conpotēs, conpotīs—, compotia (form-page)
gencompotis, conpotiscompotis, conpotiscompotis, conpotiscompotum, compotium (form-page), conpotumcompotum, compotium (form-page), conpotumcompotum, compotium (form-page), conpotum
datcompotī, conpotīcompotī, conpotīcompotī, conpotīcompotibus, conpotibuscompotibus, conpotibuscompotibus, conpotibus
ablcompote, conpotecompote, conpotecompote, conpotecompotibus, conpotibuscompotibus, conpotibuscompotibus, conpotibus
voccompos, conposcompos, conposcompos, conposcompotēs, conpotēscompotēs, conpotēs—, compotia (form-page)