Lexicon Latīnum

verbum

clueō -ēre, (no perfect stem)

  1. 1

    to be called or named

  2. 2

    to be reputed

Fōrmae

fōrmae prīncipālēs

clueor, clueō, cluō

indicātīvus āctīvum

praesēnsimperfectumfutūrum
1 singclueor, clueō, cluōcluēbam, cluēbarcluam, cluēbor, cluēbō
2 singcluis, cluēre, cluēris, cluēscluēbāre, cluēbāris, cluēbāscluēbere, cluēberis, cluēbis, cluēs
3 singcluet, cluit, cluēturcluēbat, cluēbāturcluet, cluēbit, cluēbitur
1 plūrcluimus, cluēmur, cluēmuscluēbāmur, cluēbāmuscluēbimur, cluēbimus, cluēmus
2 plūrcluitis, cluēminī, cluētiscluēbāminī, cluēbātiscluēbiminī, cluēbitis, cluētis
3 plūrcluent, cluentur, cluuntcluēbant, cluēbanturcluent, cluēbunt, cluēbuntur

coniūnctīvus āctīvum

praesēnsimperfectum
1 singcluam, clueam, cluearcluerem, cluērem, cluērer
2 singclueāre, clueāris, clueās, cluāscluerēs, cluērēre, cluērēris, cluērēs
3 singcluat, clueat, clueāturclueret, cluēret, cluērētur
1 plūrclueāmur, clueāmus, cluāmuscluerēmus, cluērēmur, cluērēmus
2 plūrclueāminī, clueātis, cluātiscluerētis, cluērēminī, cluērētis
3 plūrcluant, clueant, clueanturcluerent, cluērent, cluērentur

imperātīvus āctīvum

praesēnsfutūrum
1 sing——
2 singclue, cluē, cluērecluitō, cluētor, cluētō
3 sing—cluitō, cluētor, cluētō
1 plūr——
2 plūrcluite, cluēminī, cluēte—, cluitōte, cluētōte
3 plūr—cluentor, cluentō, cluuntō

īnfīnītīvus

praesēns āctīvum
cluere, cluēre, cluērī
praesēns passīvum
—
praesēns
cluere, cluēre, cluērī
futūrum āctīvum
—
futūrum passīvum
—
perfectum āctīvum form-page
cluisse (form-page)

gerundium

acc
cluendum
gen
cluendī
dat
cluendō
abl
cluendō

supīnum

acc
—
abl
—

participium praesēns āctīvum

cluēns

participium futūrum passīvum

cluendus