verbum · sēmidēpōnēns
assoleō -ēre, -uī or assolitus sum
- 1
to be accustomed
- 2
to be customary, to be usual
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- adsoleō, assoleō
- perfectum āctīvum
- adsolitus sum, adsoluī, assolitus sum, assoluī
indicātīvus āctīvum
| praesēns | imperfectum | perfectum | plūsquamperf. | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sing | adsoleō, assoleō | adsolēbam, assolēbam | adsolitus sum, adsoluī, assolitus sum, assoluī | adsolitus eram, adsolueram, assolitus eram, assolueram |
| 2 sing | adsolēs, assolēs | adsolēbās, assolēbās | adsolitus es, adsoluistī, assolitus es, assoluistī | adsolitus erās, adsoluerās, assolitus erās, assoluerās |
| 3 sing | adsolet, assolet | adsolēbat, assolēbat | adsolitus est, adsoluit, assolitus est, assoluit | adsolitus erat, adsoluerat, assolitus erat, assoluerat |
| 1 plūr | adsolēmus, assolēmus | adsolēbāmus, assolēbāmus | adsolitī sumus, adsoluimus, assolitī sumus, assoluimus | adsolitī erāmus, adsoluerāmus, assolitī erāmus, assoluerāmus |
| 2 plūr | adsolētis, assolētis | adsolēbātis, assolēbātis | adsolitī estis, adsoluistis, assolitī estis, assoluistis | adsolitī erātis, adsoluerātis, assolitī erātis, assoluerātis |
| 3 plūr | adsolent, assolent | adsolēbant, assolēbant | adsolitī sunt, adsoluēre, adsoluērunt, assolitī sunt, assoluēre, assoluērunt | adsolitī erant, adsoluerant, assolitī erant, assoluerant |
coniūnctīvus āctīvum
| praesēns | imperfectum | perfectum | plūsquamperf. | |
|---|---|---|---|---|
| 1 sing | adsoleam, assoleam | adsolērem, assolērem | adsolitus sim, adsoluerim, assolitus sim, assoluerim | adsolitus essem, adsoluissem, assolitus essem, assoluissem |
| 2 sing | adsoleās, assoleās | adsolērēs, assolērēs | adsolitus sīs, adsoluerīs, assolitus sīs, assoluerīs | adsolitus essēs, adsoluissēs, assolitus essēs, assoluissēs |
| 3 sing | adsoleat, assoleat | adsolēret, assolēret | adsolitus sit, adsoluerit, assolitus sit, assoluerit | adsolitus esset, adsoluisset, assolitus esset, assoluisset |
| 1 plūr | adsoleāmus, assoleāmus | adsolērēmus, assolērēmus | adsolitī sīmus, adsoluerīmus, assolitī sīmus, assoluerīmus | adsolitī essēmus, adsoluissēmus, assolitī essēmus, assoluissēmus |
| 2 plūr | adsoleātis, assoleātis | adsolērētis, assolērētis | adsolitī sītis, adsoluerītis, assolitī sītis, assoluerītis | adsolitī essētis, adsoluissētis, assolitī essētis, assoluissētis |
| 3 plūr | adsoleant, assoleant | adsolērent, assolērent | adsolitī sint, adsoluerint, assolitī sint, assoluerint | adsolitī essent, adsoluissent, assolitī essent, assoluissent |
īnfīnītīvus
- praesēns āctīvum
- adsolēre, assolēre
- praesēns passīvum
- —
- praesēns
- adsolēre, assolēre
- perfectum āctīvum
- adsolitum esse, adsoluisse, assolitum esse, assoluisse
- perfectum passīvum
- —
gerundium
- acc
- adsolendum, assolendum
- gen
- adsolendī, assolendī
- dat
- adsolendō, assolendō
- abl
- adsolendō, assolendō
supīnum
- acc
- adsolitum, assolitum
- abl
- adsolitū, assolitū
- adsolitum, assolitum
participium praesēns āctīvum
- adsolēns, assolēns
participium perfectum āctīvum
- adsolitus, assolitus