verbum
arrogāns -antis
- 1
arrogating or appropriating something to oneself, claiming
- 2
asking questions, inquiring of someone, questioning
- 3
awarding to oneself, adjudging something to another as one's own, conferring or procuring for
- 4
adjoining one officer to another, associating with, placing by the side of
- 5
taking someone in the place of one's child, adopting
Fōrmae
fōrmae prīncipālēs
- adroganter, adrogāns, arrogāns
- gen
- adrogantis, arrogantis
- comparātīvus
- adrogantior
- superlātīvus
- adrogantissimus
dēclīnātiō
| sing | plūr | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| m | f | n | m | f | n | |
| nōm | adrogāns, arrogāns | adrogāns, arrogāns | adrogāns, arrogāns | adrogantēs, arrogantēs | adrogantēs, arrogantēs | adrogantia, arrogantia |
| acc | adrogantem, arrogantem | adrogantem, arrogantem | adrogāns, arrogāns | adrogantēs, adrogantīs, arrogantēs, arrogantīs | adrogantēs, adrogantīs, arrogantēs, arrogantīs | adrogantia, arrogantia |
| gen | adrogantis, arrogantis | adrogantis, arrogantis | adrogantis, arrogantis | adrogantium, arrogantium | adrogantium, arrogantium | adrogantium, arrogantium |
| dat | adrogantī, arrogantī | adrogantī, arrogantī | adrogantī, arrogantī | adrogantibus, arrogantibus | adrogantibus, arrogantibus | adrogantibus, arrogantibus |
| abl | adrogante, adrogantī, arrogante, arrogantī | adrogante, adrogantī, arrogante, arrogantī | adrogante, adrogantī, arrogante, arrogantī | adrogantibus, arrogantibus | adrogantibus, arrogantibus | adrogantibus, arrogantibus |
| voc | adrogāns, arrogāns | adrogāns, arrogāns | adrogāns, arrogāns | adrogantēs, arrogantēs | adrogantēs, arrogantēs | adrogantia, arrogantia |